ليوان هاي ديکسي

ليوان ديکسي نام تجاري ليوان هاي کاغذي يکبار مصرفي است که اولين بار توسط "لارنس لوئلن"، يک وکيل اهل بوستون ماساچوست،  در ايالات متحده در سال 1907 اختراع شد، به اين دليل که وي در مورد ميکروب هايي که توسط مردم و به دليل استفاده از ليوان هاي مشترک در آب خوري هاي اماکن عمومي پخش مي شد نگران بود. لوئلن يک ماشين آب سرد کن با ليوان هاي يکبار مصرف اختراع کرد و همراه با "هيو مور"، يک کمپين تبليغاتي راه انداخت تا مردم را در اين زمينه مطلع کند و براي دستگاه خود نيز، عمدتا در شرکت هاي راه آهن، بازاريابي کند. مطالعه پروفسور ديويسون، ابزاري بود در جهت منع ليوان هاي شيشه اي عمومي و استفاده از ليوان کاغذي. خيلي زود، اين دستگاه هاي آب سرد کن که به ازاي يک سنت آب خنک مي دادند، به يکي از تجهيزات استاندارد در قطار ها تبديل شد.

شرکت ليوان هاي ديکسي، ايستون، پنسيلوانيا

ليوان هاي ديکسي در ابتدا "ليوان بهداشتي" ناميده مي شدند، اما از سال 1919 و پس از توليد عروسک هايي که در شرکت عروسک ديکسي آلفرد شيندلر در نيويورک ساخته مي شدند، به ليوان هاي ديکسي تغيير نام داد. موفقيت شرکت منجر به اين شد، که اين شرکت که پيش از اين نام هاي گوناگوني داشت، نام "شرکت ليوان هاي ديکسي" را برگزيند و کارخانه را به ويلسون، پنسيلوانيا منقل کند. بالاي کارخانه يک مخزن بزرگ آب به شکل يک ليوان بود.

در سال 1957، ديکسي با شرکت "امريکن کن" ادغام شد. شرکت "جيمز ريور" در سال 1982، اوراق شرکت "امريکن کن" را خريداري کرد. دارايي هاي "جيمز ريور" در حال حاضر بخشي از "جرجيا پسيفيک"، يک شرکت تابعه از صنايع کخ، دومين شرکت متعلق به بخش خصوصي در ايالات متحده است. در سال 1983، توليدات به يک کارخانه مدرن در فورکس، پنسيلوانيا نقل مکان کرد. کارخانه اصلي در ويلسون، از آن زمان تا الان خالي است. بسته شدن کارخانه، کانريل (conrail) را مجبور به ترک شعبه هاي راه آهن ايستون و نورثرن کرد، که از مشتري هاي بزرگ ليوان ديکسي بودند.

در سال 1969، آرم ليوان ديکسي توسط سائول باس، طراح گرافيکي که براي عنوان هاي متحرک خود شناخته شده است، طراحي شد.

مليوان دوستدار محيط زيست...